Chiny

Prowincja Jiangxi - prowincja ChRL położona w środkowej części kraju, rozciągająca się między Jangcy na północy, a górami na południu.

Łączna liczba chińskich żołnierzy to 3 030 000 osób. Służba obowiązkowa w wojskach lądowych trwa 3 lata, a w marynarce i lotnictwie 4. Siły rezerwowe liczą 1 200 000 żołnierzy. W 2005 roku wydano na armię 90 miliardów USD, co stanowi 5% PKB Chin. Chińskie wojsko nadzoruje również program kosmiczny Państwa Środka.

Qingdao (Cingtao, Tsingtao; chiń.: trad. 青島, uproszcz. 青岛, pinyin: Qīngdǎo; wymowa polska ćingdao) – miasto we wschodnich Chinach w prowincji Szantung, położone w południowo-zachodniej części Półwyspu Szantuńskiego nad zatoką Jiaozhou. Duży port nad Morzem Żółtym. W Qingdao odbywały się zawody żeglarskie w czasie letnich igrzysk olimpijskich w 2008.

Liczba mieszkańców: 7,3 mln (stan na 2004 rok). Cały zespół miejski (z 5 mniejszymi miastami) ma 6,84 mln mieszkańców i zajmuje powierzchnię 10 645 km².

Przemysł: włókienniczy, maszynowy, środków transportu, papierniczy, chemiczny i spożywczy (piwo Tsingtao Beer produkowane w browarze założonym przez Niemców). Ważny ośrodek kulturalny i naukowy, posiada szkoły wyższe. Są tu także kąpieliska nadmorskie.

Wuhan – miasto w środkowych Chinach, nad rzeką Jangcy. Stolica prowincji Hubei. Konurbacja miejska, złożona z Hankou, Hanyang i Wuchang, liczy wg źródeł demograficznych ONZ około 9,1 mln mieszkańców (2006). Wielki ośrodek przemysłu, zwłaszcza ciężkiego i maszynowego, centrum kulturalno-naukowe prowincji, 21 wyższych uczelni.

Suzhou (chiń.: trad. 蘇州, uproszcz. 苏州; pinyin Sūzhōu) – miasto we wschodnich Chinach, w prowincji Jiangsu, port nad Wielkim Kanałem, na zachód od Szanghaju. Około 2,05 mln mieszkańców.

Chiny leżą w zasięgu 3 stref klimatycznych: zwrotnikowej (południowe wybrzeża oraz wyspa Hajnan), podzwrotnikowej (zachodnia, środkowa i wschodnia część kraju) oraz umiarkowanej (północne i północno-wschodnie Chiny). Południowo-wschodnia i wschodnia część kraju ma klimat monsunowy z porą deszczową i suchą. W tej części Chin notuje się najwyższe opady wynoszące 700-1000 mm ma wybrzeżu Morza Żółtego, 1500-2000 mm na krańcach południowo-wschodnich i 3000 mm na wyspie Hajnan. Średnia temperatura w styczniu jest tu zróżnicowana: -5°C w Pekinie, 12-16°C na wybrzeżu Morza Południowochińskiego, do 20°C i powyżej na wyspach południowych. W lipcu temperatura na całym obszarze Chin wschodnich wynosi 25-30°C. W północno-wschodniej części Chin średnia temperatura w styczniu wynosi -30°C na północy do -10°C na południu. W lipcu te temperatury wynoszą odpowiednio od 20°C do 25°C, a roczna suma opadów 250-1000 mm. Wewnętrzne i zachodnie obszary kraju mają klimat suchy i kontynentalny. Średnia temperatura w styczniu jest tu zróżnicowana i wynosi od -8°C do -26°C, a w lipcu waha się od 20 do 25°C (w Kotlinie Kaszgarskiej powyżej 30°C). Opady poniżej 250 mm. Wyżyna Tybetańska ma klimat chłodny i suchy ze względu na duże wzniesienie nad poziomem morza ze średnią temperaturą w lipcu poniżej 10°C. Pora deszczowa na całym obszarze Chin występuje w lecie, z największymi opadami w lipcu i sierpniu. W lecie i jesienią do wybrzeży południowo-wschodnich docierają tajfuny z ulewnymi deszczami. Na suchych obszarach zachodu często występują burze pyłowe.

Nie ma obowiązku ubezpieczeń osobowych, ale np. przy lotach na trasach krajowych ubezpieczenie jest wymagane jako dodatek do biletu. Polisy zagranicznych firm ubezpieczeniowych w większości nie są uznawane. Cudzoziemiec musi płacić za wszystkie usługi medyczne gotówką. Zwrotu kosztów leczenia można dochodzić po powrocie z kraju po przedstawieniu ubezpieczycielowi rachunków, uprzednio potwierdzonych przez właściwy terytorialnie urząd konsularny RP.

Kolej jest najbezpieczniejszym środkiem transportu. Lokalne linie lotnicze reprezentują bardzo zróżnicowany poziom. Transport samochodowy jest bardzo słabo rozwinięty z uwagi na niskie kwalifikacje kierowców. Korzystanie np. z autobusów dalekobieżnych wiąże się z pewnym ryzykiem. Podróży do rejonów wysokogórskich (Tybet, Yunnan, Qinghai, Gansu, Xinjiang) powinny unikać osoby z problemami układu krążenia.

Niemal całe terytorium ChRL jest dostępne dla obcokrajowców. Wyjątek stanowią oznakowane strefy wojskowe oraz przygraniczne. Odstępstwem od tej reguły są regiony, w których przyjmuje się wyłącznie zorganizowane grupy turystyczne (np. Tybet, niektóre parki narodowe). W przypadku wyjazdu do Tybetu niezbędne jest wcześniejsze uzyskanie zezwolenia (rodzaj wewnętrznej wizy). Otrzymuje się je na podstawie planu trasy i ewentualnie wykupionych świadczeń (noclegi, wycieczki etc.).

Chiny od setek lat są terenem, na którym przenikają się różne religie i prądy filozoficzne. Nigdy nie było tak, by jeden system chciał wyprzeć drugi, raczej religie przejmowały swoje elementy, włączając je w obręb swoich systemów.

Dlatego nie powinniśmy się dziwić, jeśli dowiemy się, że nasz rozmówca jest buddystą i konfucjanistą, czy buddysta i taoistą. Nie dziwmy się nawet, gdy spotkamy go w chrześcijańskim kościele. 65% mieszkańców Chin jest bezwyznaniowa. Część ukrywa swoje wyznanie, obawiając się represji, część jest na tyle eklektyczna religijnie, że do żadnego konkretnego wyznania przyznać się nie może.

Część to rzeczywiście ateiści, na których komunistyczne państwo odcisnęło swoje piętno. 15 – 20 % Chińczyków to taoiści. Tao to religia i system filozoficzny. Związane z tą religią jest pojęcie tao – zasada leżąca u podstawy wszechświata, ciągle się zmieniająca. Innym ważnym pojęciem jest wuwei – niedziałające działanie, a raczej działanie bez wysiłku, w harmonii z otoczeniem.

Z taoizmem wiąże się medycyna chińska i feng – shui – sztuka aranżacji wnętrz i otoczenia mieszkania tak, by było ono w harmonii z mieszkańcami i przyrodą, a także sztuka medytacji w ruchu – Tai Chi.

6% Chińczyków deklaruje buddyzm. Jest to specyficzna religia bez boga. Buddyści dążą do osiągnięcia oświecenia (czyli stania się buddą) i przejścia w stan nirwany – zgaśnięcia, nieistnienia. Można to osiągnąć przez dążenie do doskonałości, szeroko pojmowanej, zarówno jako doskonałość ducha, jak i doskonałość w tym, co się robi. Stąd cierpliwość jest największą cnotą buddysty.

Pozostałe religie stanowią minimalny procent – 3% chińskiego społeczeństwa to muzułmanie, 2% – chrześcijanie.

Państwo Środka to przede wszystkim kultura licząca sobie kilka tysięcy lat. Kultura o wiele starsza, niż europejska, kultura, która naszą kulturę wielokrotnie wyprzedzała i przewyższała.

Jej wytwory – Mur Chiński , wspaniałe buddyjskie klasztory, pałace kolejnych cesarzy to jednak tylko jeden z licznych atutów kraju. Jednym z największych są bowiem ludzie. W konfucjańskim kręgu kulturowym szacunek do innych, gościnność i dobroduszność są czymś naturalnym. Podróżny może doświadczać tego na każdym kroku.

Jeśli dodać do tego fakt, iż w niektórych regionach przybysz z Europy nadal budzi zdziwienie i życzliwą ciekawość i że miejscowi mieszkańcy w tego typu kontaktach chętnie okazują swoją bezinteresowną pomoc, zyskamy w miarę pełny obraz ludzi, których w Chinach możemy spotkać.

Chiny to także kraj o niezwykle bogatej przyrodzie. W jego granicach obejrzeć możemy wspaniałe pustynie, stepy, malownicze pola ryżowe, doliny wielkich, majestatycznych rzek, takich jak Jangcy, czy tropikalne lasy.

Na południu znajduje się najwyższa na świecie Wyżyna Tybetańska, otoczona masywami Himalajów, Karakorum i Kunlun. Kraj ten obfituje w tereny dziewicze, na których nie widać jeszcze śladów działalności człowieka. Większe miasta, takie jak Pekin, mogą się czasami wydawać skansenem, odzwierciedlającym wygląd miast w bloku byłego ZSRR. To pierwsze wrażenie, jakkolwiek ciekawe, może być mylące.

Chiny są dziś areną wielkich przemian społecznych i gospodarczych. System Chin, choć powoli, jednak demokratyzuje się. Skutki tego już mogą odczuć turyści, albowiem na nich Państwo Środka staje się otwarte w coraz większym stopniu.

Warto zatem odwiedzić to egzotyczne państwo i przekonać się, jak fascynującym doświadczeniem może być obcowanie z tak egzotyczną, a jednocześnie tak przyjazną kulturą.