Gospodarka Chin jest najdynamiczniej rozwijającą się na świecie. W 2007 roku nominalny PKB Chin szacowano na 3,38 bln $, co daje trzecie miejsce na świecie za USA i Japonią^[3]. Z najnowszych prognoz wynika, że w 2010 roku Chiny będą drugą co do wielkości gospodarką Świata, a do roku 2050 staną się światową potęgą gospodarczą nr 1. Uwzględniając PKB realny chińska gospodarka już od 2001 roku znajduje się na drugim miejscu.

Tak dynamiczny rozwój, który trwa od lat 80., jest efektem stworzenia korzystnych warunków dla inwestycji zagranicznych i transferu nowych technologii. Do tych warunków można zaliczyć: niskie koszty pracy, zakaz strajków dla pracowników, niskie podatki, brak ograniczeń w ochronie środowiska i obietnica dostępu do ogromnego rynku zbytu. Według socjologów, ważnym czynnikiem jest także tradycyjny szacunek wobec przedsiębiorczości i kult pracy, który w XX wieku przyczynił się do sukcesu krajów zaliczanych do chińskiego kręgu kulturowego, tj. jak Japonia, Korea Południowa, Singapur czy Tajwan.

Na początku ogromną rolę w stymulowaniu inwestycji w Chinach odgrywała chińska diaspora na całym świecie, a w szczególności z krajów i regionów przez nią zdominowanych, tj. jak Hongkong, Singapur czy Malezja. Ogromną rolę odgrywa również Tajwan, który – mimo napięć w sferze politycznej – integruje się z Chinami na płaszczyźnie ekonomicznej. Szacuje się, że na kontynencie pracuje 1 mln obywateli Tajwanu, którzy stworzyli nawet 50 mln miejsc pracy. Inwestycje tajwańskie odpowiadają za ok. 10 proc. zysków z chińskiego eksportu.

Po przystąpieniu Chin do WTO rośnie rola inwestorów z Ameryki i Europy. W 2005 r. inwestycje zagraniczne wynosiły ponad 70 mld $ i głównie pochodziły z USA, Japonii i krajów Unii Europejskiej.

Według krytyków, Chiny stworzyły gospodarkę opartą na wyzysku swoich obywateli i braku poszanowania dla środowiska naturalnego, w której główne profity są udziałem ludzi powiązanych z władzą. Dla przykładu w Chinach jest już 320 tys. osób, których średnio majątek wynosi 5 mln $. 90% z nich należy do partii rządzącej lub jest w bliskich relacjach z jej przedstawicielami. Z drugiej strony, chińskie przemiany przyczyniają się również do awansu ekonomicznego rzesz zwykłych obywateli, co mimo napięć społecznych pozwala się utrzymać partii rządzącej przy władzy.

Wielki Mur Chiński – mur obronny, zaopatrzony w bramy i wieże, od Shanhaiguan (nad zatoką Liaodong) do Jiayuguan w górach Nanshan o długości ok. 2400 km (uwzględniając tylko wiodącą nitkę muru bez bocznych odgałęzień, w wersji pochodzącej z czasów dynastii Ming), mający dawniej chronić Chiny przed najazdami ludów z Wielkiego Stepu. Nazywany jest też “Murem 10000 Li”. (10000 nie powinno być tutaj traktowane dosłownie i oznacza raczej “nieskończoną długość” muru.).

W 1987 roku został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO, a 7 lipca 2007 ogłoszono go jednym z siedmiu nowych cudów świata.

Najnowsze badania chińskich naukowców, prowadzone głównie w oparciu o dane satelitarne, określiły łaczną długość budowli na 8851,8 km^[1]. Składają się nań odcinki:

• 6259,6 km – mur wzniesiony ludzką ręką,
• 2232,5 km – naturalne bariery, takie jak rzeki i wzgórza,
• 359,7 km – rów.

Prowincja Jiangxi - prowincja ChRL położona w środkowej części kraju, rozciągająca się między Jangcy na północy, a górami na południu.

Łączna liczba chińskich żołnierzy to 3 030 000 osób. Służba obowiązkowa w wojskach lądowych trwa 3 lata, a w marynarce i lotnictwie 4. Siły rezerwowe liczą 1 200 000 żołnierzy. W 2005 roku wydano na armię 90 miliardów USD, co stanowi 5% PKB Chin. Chińskie wojsko nadzoruje również program kosmiczny Państwa Środka.

Qingdao (Cingtao, Tsingtao; chiń.: trad. 青島, uproszcz. 青岛, pinyin: Qīngdǎo; wymowa polska ćingdao) – miasto we wschodnich Chinach w prowincji Szantung, położone w południowo-zachodniej części Półwyspu Szantuńskiego nad zatoką Jiaozhou. Duży port nad Morzem Żółtym. W Qingdao odbywały się zawody żeglarskie w czasie letnich igrzysk olimpijskich w 2008.

Liczba mieszkańców: 7,3 mln (stan na 2004 rok). Cały zespół miejski (z 5 mniejszymi miastami) ma 6,84 mln mieszkańców i zajmuje powierzchnię 10 645 km².

Przemysł: włókienniczy, maszynowy, środków transportu, papierniczy, chemiczny i spożywczy (piwo Tsingtao Beer produkowane w browarze założonym przez Niemców). Ważny ośrodek kulturalny i naukowy, posiada szkoły wyższe. Są tu także kąpieliska nadmorskie.

Wuhan – miasto w środkowych Chinach, nad rzeką Jangcy. Stolica prowincji Hubei. Konurbacja miejska, złożona z Hankou, Hanyang i Wuchang, liczy wg źródeł demograficznych ONZ około 9,1 mln mieszkańców (2006). Wielki ośrodek przemysłu, zwłaszcza ciężkiego i maszynowego, centrum kulturalno-naukowe prowincji, 21 wyższych uczelni.

Suzhou (chiń.: trad. 蘇州, uproszcz. 苏州; pinyin Sūzhōu) – miasto we wschodnich Chinach, w prowincji Jiangsu, port nad Wielkim Kanałem, na zachód od Szanghaju. Około 2,05 mln mieszkańców.

Szanghaj to największe miasto w Chińskiej Republice Ludowej, położone w delcie rzeki Jangcy. Miasto jest największym chińskim ośrodkiem gospodarczym, finansowym i komunikacyjnym, a także trzecim co do wielkości (po Rotterdamie i Singapurze) portem morskim na świecie. Szanghaj nie jest jednak – jak się czasem uważa – miastem najludniejszym, bo za takie uchodzi w Chinach Chongqing.

Nazwa miasta składa się ze znaków “na” i “morze” (nie znaczy jednak “na morzu” – “na morzu” to po chińsku 海上 hǎi shàng), często interpretuje się ją jako “Najdalszy zasięg morza” lub “(Naprzód) w morze”. Skrócone nazwy to 滬 (uproszcz. 沪, Hù) lub 申 (Shēn). Szanghaj miał także liczne przydomki, nadane przez przybyszów z zachodu, m.in. Paryż Wschodu, Królowa Orientu i Azjatycka Prostytutka (chodzi tu o lata upadku Szanghaju – dwudzieste i trzydzieste – kiedy szerzyła się przestępczość i prostytucja).

Chiny leżą w zasięgu 3 stref klimatycznych: zwrotnikowej (południowe wybrzeża oraz wyspa Hajnan), podzwrotnikowej (zachodnia, środkowa i wschodnia część kraju) oraz umiarkowanej (północne i północno-wschodnie Chiny). Południowo-wschodnia i wschodnia część kraju ma klimat monsunowy z porą deszczową i suchą. W tej części Chin notuje się najwyższe opady wynoszące 700-1000 mm ma wybrzeżu Morza Żółtego, 1500-2000 mm na krańcach południowo-wschodnich i 3000 mm na wyspie Hajnan. Średnia temperatura w styczniu jest tu zróżnicowana: -5°C w Pekinie, 12-16°C na wybrzeżu Morza Południowochińskiego, do 20°C i powyżej na wyspach południowych. W lipcu temperatura na całym obszarze Chin wschodnich wynosi 25-30°C. W północno-wschodniej części Chin średnia temperatura w styczniu wynosi -30°C na północy do -10°C na południu. W lipcu te temperatury wynoszą odpowiednio od 20°C do 25°C, a roczna suma opadów 250-1000 mm. Wewnętrzne i zachodnie obszary kraju mają klimat suchy i kontynentalny. Średnia temperatura w styczniu jest tu zróżnicowana i wynosi od -8°C do -26°C, a w lipcu waha się od 20 do 25°C (w Kotlinie Kaszgarskiej powyżej 30°C). Opady poniżej 250 mm. Wyżyna Tybetańska ma klimat chłodny i suchy ze względu na duże wzniesienie nad poziomem morza ze średnią temperaturą w lipcu poniżej 10°C. Pora deszczowa na całym obszarze Chin występuje w lecie, z największymi opadami w lipcu i sierpniu. W lecie i jesienią do wybrzeży południowo-wschodnich docierają tajfuny z ulewnymi deszczami. Na suchych obszarach zachodu często występują burze pyłowe.

Nie ma obowiązku ubezpieczeń osobowych, ale np. przy lotach na trasach krajowych ubezpieczenie jest wymagane jako dodatek do biletu. Polisy zagranicznych firm ubezpieczeniowych w większości nie są uznawane. Cudzoziemiec musi płacić za wszystkie usługi medyczne gotówką. Zwrotu kosztów leczenia można dochodzić po powrocie z kraju po przedstawieniu ubezpieczycielowi rachunków, uprzednio potwierdzonych przez właściwy terytorialnie urząd konsularny RP.

Kolej jest najbezpieczniejszym środkiem transportu. Lokalne linie lotnicze reprezentują bardzo zróżnicowany poziom. Transport samochodowy jest bardzo słabo rozwinięty z uwagi na niskie kwalifikacje kierowców. Korzystanie np. z autobusów dalekobieżnych wiąże się z pewnym ryzykiem. Podróży do rejonów wysokogórskich (Tybet, Yunnan, Qinghai, Gansu, Xinjiang) powinny unikać osoby z problemami układu krążenia.

Niemal całe terytorium ChRL jest dostępne dla obcokrajowców. Wyjątek stanowią oznakowane strefy wojskowe oraz przygraniczne. Odstępstwem od tej reguły są regiony, w których przyjmuje się wyłącznie zorganizowane grupy turystyczne (np. Tybet, niektóre parki narodowe). W przypadku wyjazdu do Tybetu niezbędne jest wcześniejsze uzyskanie zezwolenia (rodzaj wewnętrznej wizy). Otrzymuje się je na podstawie planu trasy i ewentualnie wykupionych świadczeń (noclegi, wycieczki etc.).